/ 4 نظر / 25 بازدید
علی

...

احسان

نبودن کسی تو را آزار می دهد بیشتر از آن زمانی که با تو بوده. من به تو زیاد سر میزنم وقتی خوب فکر می کنم به تنها نتیجه ای که میرسم این است که چه کسی متواند تو را با این احساسات زیبا نبیند او هرکسی باشد بی لیاقت است و تو میتوانی دوری او را به خوبی تحمل کنی مثل تک درختی که تا مرز شکستن خم می شود ولی باز میگردد و استوار می ایستد .هنوز خوب و روان می نویسی.تو می توانی.

علی

امروز داشتم دوره ت می کردم یاد اولین بارهایی افتادم که می خوندمت توی 360 دو سال پیش. و یادم افتاد به اون کامنت که رضا گذاشته بود و تو دیگه توی 360 ننوشتی و بعد ...دوباره اینجا دیدمت اینجا خلوت تره , آدمای کمتری کامنت میذارن,اونایی هم که میذارن مثل مال من چیز درس درمونی توش نیس. جالب بود با خوندن دوباره ی نوشته هات خیلی خاطره برام زنده شد مثل وقتی که یه موسیقی قدیمی گوش میدی و اون با خودش میبردت به سال های قبل, سال های پر از خاطره. ممنون به خاطر نوشته هات, امروز بهونه ای شد برای تشکر.

شیدا

سلام.تا به حال هیچوقت نتونسته بودم کسی را پیدا کنم که به زبان دل من صحبت کند.شاید چون ما آم ها یه جورایی گرفتار اون پیله تنهایی خودمونیم.اما تو نوشته های شما نگفته های روزهای بی شمار خودم را مرور کردم.باز هم بنویسید از این درد مشترک.ممنون.