نامرئی احساس! خودت را نشان بده....

تازگی‌ها فرصتی دست داد و من توانستم برای بار دوم فیلم اترنال سان شاین را تماشا کنم... داستان فیلم خیلی آشناست. آشنا که می‌گویم منظورم اینست که کمابیش برای همه‌ی آدمها یکجورهایی پیش می‌آید.

قصه‌ی فیلم در مورد دختر و پسری است که با هم دوست هستند و رابطه‌ی خوبی هم دارند. مثل همه‌ی زوج‌ها گاهکی کارشان به دعوا می‌رسداما، روزهای خوششان از روزهای ناخوششان خیلی بیشتر است . تا اینکه یک شبی به یک دلیلی دعوایشان می‌شود و با اوج دعوا رابطه‌شان را تمام می‌کنند و تصمیم می‌گیرند که با کمک یک روانپزشک تمام خاطرات مشترکشان را با یک روش سریع پاک کنند. توی مسیر همین پاک کردن خاطرات است که می‌فهمند خیلی بیشتر از آنچه فکرش را می‌کردند بهم وابسته هستند و می‌‌بینند که با همه‌ی وجودشان می‌خواهند دیگری را در روزگارشان نگه دارند....

آنچه آشناست شاید همین است. همین که ندانی چقدر به بودن یکنفر در روزگارت وابسته‌ای... نمی‌دانی و تمامش می‌کنی با هزار منطق به‌ظاهر درست. به خودت می‌گویی دیگر باید تمام می‌‌شد. اصلا خوب شد که تمام شد و خودت را می‌سپاری به ماجرای فراموشی هرچه که با دیگری داشته‌ای. اما چیزی نمی‌گذرد که از همه‌ی آن منطق‌ها و دلخوری‌ها و خستگی‌ها چیزی جز فوج فوج دلتنگی برایت نمی‌ماند.

آنوقت است که تازه می‌فهمی با هزار نخ نامرئی احساس به دیگری بسته‌ شده‌ای و خودت نمی‌دانسته‌ای. نخ‌های نامریی احساسی، که همه‌جا پیدایشان می‌کنی. لای ورقهای کتابی که شش ماه قبل می‌خواندی، میان خرت و پرت‌های دکوری گوشه و کنار اتاقت، لابه‌لای ورق‌های سررسدیت، میان تاریکی جامدادیت وسط روان‌نویس‌های رنگی استدلر، میان شلوغی واگن‌های مترو، توی تاریکی سالن‌های سینما، لابه لای قفسه‌های کتابفروشی‌های انقلاب و اصلا همه‌جا. هر جا که باشی، هر جا که بروی بی‌دفاع اسیر دلتنگی تلخی می‌شوی، که آنجا کمینت را می‌کشیده است...

گرفتار این دلتنگی که می‌شوی از سر ناچاری به ذهنت رو می‌آوری. توی تنهاییت مدام می‌گردی دنبال آن دلایل منطقی که حکم جدایی را می‌دادند. توی خاطراتت همه‌ی دعواها را هزار بار مرور می‌کنی و روزهای بد با او بودنت را از نو نگاه می‌کنی و می‌بینی که هیچ کدام از آن برهان‌های قبلی‌ات دیگر درست کار نمی‌کنند. می‌بینی که همه‌ی آن دلخوری‌های اعصاب‌‌ خراب‌کن، حساسیت‌های بیهوده‌ای بوده‌اند که حالا برایت پوچ شده‌اند. دیگر مهم نیستند و اصلا هیچ وقت هم مهم نبوده‌اند.

آنوقت اما شاید دیر باشد برای این فهمیدن‌ها. اصلا آدمها چیزهای مهم را دیر یاد می‌گیرند و دیر بزرگ می‌شوند و افسوس از همه‌ی آن داستان‌های خوبی که توی این دیر فهمیدن‌ها دیگر به اتفاق تولدشان نمی‌رسند.

گاهی فکر می‌کنم زندگی ساده‌تر از آنست که حتی فکرش را می‌کنیم، فقط ما آدمهاییم که همیشه داریم پیچیده نگاهش می‌کنیم... آخ امان از ما آدمها...

/ 2 نظر / 25 بازدید
علی

وقتی که راهی نیست زندگی همین است دیگر: قشنگ سخت, وچند واژه ی ترس خورده ی بی رویا . . . دورم کرده اند از آن همه قشنگ سخت, دورم کرده اند از آن همه قشنگ سخت...

محمد

من دیشب این فیلم رو دیدم . عالی بود . توضیحات شما هم خیلی خوب بود و به دردک بهتر فیلم کمک کرد . مرسی