پرهای سفید و رها که ذهن را به آشوب می‌کشند....

خانه‌ام سوت و کور شده

و دلم اما گواهی بد می‌دهد!

انگار که پرنده‌ی سفید احساسم را

گربه‌ی سیاه بدخلقی‌هایت خفه کرده باشد...

/ 3 نظر / 20 بازدید
نیه توچکا

مقصد … مال ِ شهر ِ قصّه ی ِ بچّه گی ها ست … دنیای ِ آدم بزرگ ها … فقط جادّه دارد …! سلام زیبا نوشته بودی

علی

...