تکه‌های کوچک انتخاب....

نشسته آنور میز و با چنگال غذایش را زیرورو می‌کند و آرام نگاهم می‌کند. یکجوری آرام که آدم فکر می‌کند دارد با خودش می‌گوید "چقدر احمق است این دختر..."

بدیش همین جاست. همین جای ظربفی که نمی‌دانی واقعا احمق هستی یا نه؟ همین جایی که زندگی مثل یک پازل خیلی سخت مدام ترا به چالش می‌کشاند و تو بلد نیستی حلش کنی. نمی‌دانی آن کارهایی که می‌کنی، انتخاب قطعه‌های درست هستند یا حماقت محض...

بعد می‌شوی این آدمی که نشسته است اینجا و نمی‌داند به آن کسی که دارد واضح توی ذهنش و نگاهش حماقتش را ریشخند می‌کند حق بدهد یا نه......

به چشمهایش نگاه می‌کنم و مثل آنوقتها می‌شوم که بچه بودم و اگر مراقب جلسه موقع امتحان بالای سرم می‌ایستاد و به ورقه‌ام نگاه می‌کرد، ترس برم می‌داشت. با خودم می‌گفتم الان دارد توی دلش به همه‌ی چرندیاتی که نوشته‌ام می‌خندد و دستم سست می‌شد توی نوشتن و پشت گردنم داغ می‌کرد.... حالا بعد از آنهمه سال من هنوز همان کودک بیچاره‌ای هستم که همانقدر می‌ترسد و حتی کسی را ندارد که از این ترس تلخ لعنتی برایش کمی دردل کند...

/ 3 نظر / 37 بازدید
علی

چقدر اینا آشناس "حالا بعد از آنهمه سال من هنوز همان کودک بیچاره‌ای هستم که همانقدر می‌ترسد و حتی کسی را ندارد که از این ترس تلخ لعنتی برایش کمی دردل کند..."

حامی

سلام عجیبه چه تضادی مراقب که بالای سرم میرسید انگار یه نیرویی به من میداد حافظم و سرعت نوشتنم و جالب تر وقتی میرفت کند میشدم انگار همه چیز یادم مرفتم البته یه ان بعد دوباره دعا میکردم برای سوال بعدی برگرده دروغ گفتم نه ... فکرنکنم راست بود

علی

"حامی" این یعنی چی؟؟؟!!!